Zamanla insanın bir parçası oluveriyorlar.

Bir önceki bettama 3 yıldan daha uzun süre bakmıştım. Sizinkisi sudan parazit kapmış. Daha önceki balığıma olmuştu. Mavi bir damla vardı 3-4 günde iyileştiriyordu. Benimkisinin maalesef gösteriş yaparken kuyruğu kırılmıştı. Tedavisi yok ne yazık. Yüzemediği için öldü maalesef.

Belki “hadi canim, o kadarda olmaz” diyeceksiniz ama, ayni sebepten dolayi taze (vazoluk) cicekleride sevmiyorum. O rengarenk cicekler bir kac gün icinde soldugunda icimi garip bir hüzün kapliyor..

Belkide bunlar bizi kacinilmaz sona hazirlayan, onun bizim her yerde karsimiza cikacabilecegini gösteren ve onu karsilamaya her daim hazir olmamiz gerektigini gösteren hatirlatmalar…

Sevgiyle

Bu bilgiye sahip olarak bir Betta splendens edinirseniz, kaçınılmaz son tecelli ettiğinde üzüntünüz bir nebze de olsa daha hafif olur diye düşünüyorum.

Şuna benzer bence; çok yaşlı ya da ölümcül bir hastalığı olanların ölümünden çok aniden vefat eden genç insanların ölümü bizi daha fazla etkiler. Çünkü diğerlerine zaman içerisinde kendimizi hazırlamışızdır. Bir başka deyişle üzüntümüzü belli bir zaman dilimine yaymışızdır. Oysa ani ölümler öyle mi?

Insaallah bizlerde yaratilis gayemize uygun olarak insan gibi yasariz. Ve oluruz.
Allah bize yasarken de rahmet etsin.