İnsan çok tuhaf oluyor, umarım şimdi daha iyisindir, aslında buraya yazmak hatırlatmak gibi oluyor ya. Ben henüz toparlayamadım, hala bu konuyu konuşunca gözlerimden yaşlar geliyor. Bir şeylerle meşgulken filan idare ediyorum da, yalnızken, özellikle geceleri/sabahları pek fena oluyor..neyse acını paylaşıyorum her anlamda. Allah rahmet eylesin, topragı bol, mekanı cennet olsun. Ve bu gibi laflar..ne denir ki işte..

Ben büyükbabamı çok az tanıdım, buna ragmen bu kadar etkiledi beni ölümü. Onun şu an bu dünyada bildigimiz anlamda varolmadıgını, orada, bir avuç taşlı toprak altında yattıgını bilmek çok acı..yine de hayat devam ediyor tabii. Sen de kendine başka meşgaleler bulacak, oyalanacak, zamanın iyileştirme gücüne bırakacaksın kendini. Tek çare bu.

Yine güzel yazılara devam! Kalbim seninle..
Sevgiler,
Eda

Ama zaman, – o herşeyin acı ilacı – insana gösteriyor ki, onlar yaptıklarıyla, genleriyle, ruhlarıyla bizde yaşıyor.

Sevgileri bizimle geliyor.

Bir gün onlara kavuşacağımıza inanıyorum. Ölümün daha aydınlık bir dünyaya açıldığına da. O güne kadar sevgiyle anın büyüğünüzü, yüreğinizi sıkmadan. Emin olun o da, ancak bunu isterdi.

Tekrar başınız sağolsun. Allah rahmet eylesin, kalanlara sabır versin.

Acınızı içten paylaşıyorum.